15/09/2009

Tony Mary dans la presse / in de pers!

Le coup de gueule de Tony Mary

WILLIAM BOURTON

mardi 15 septembre 2009, 11:13

Tony Mary en a assez. Assez de l’égoïsme d’une certaine Flandre, dont l’horizon indépassable semble être la fin de la Belgique. Assez de la réaction épidermique de certains francophones. Assez de « la crise de nos institutions et de l’immobilisme qui en est la conséquence ». Assez, au point de revendre sa demeure ixelloise et de s’en aller s’installer à Montpellier, dans le sud de la France, où il va s’atteler à la rédaction d’un ouvrage sur les Cathares. Il a dit tout cela haut et clair dans une interview publiée dans le Standaard du 5 septembre dernier, et qui a fait du bruit en Flandre.

Tony Mary a derrière lui une longue et brillante carrière de top manager, dans des sociétés du calibre d’IBM Belgique et Luxembourg ou de la VRT, dont il assura la direction. Dans sa bouche, la mise en perspective ironique du vieux slogan nationaliste « Wat we zelf doen, doen we beter » (« Ce que nous faisons nous-mêmes, nous le faisons mieux ») avec les gabegies dans la gestion de la Maison de la Flandre à New York ont dès lors une portée particulière…

Pour le coup, c’est la réaction virulente du ministre flamand des Affaires intérieures, Geert Bourgois (N-VA), au morceau « Leve Belgïe » (« Vive la Belgique ») du groupe Clouseau (Le Soir du 3 septembre) qui fit déborder le vase. Mais le niveau d’exaspération avait, depuis longtemps, atteint la cote d’alerte.

Aujourd’hui, l’homme s’adresse aux francophones. Il a donné au Soir un texte, dans lequel il plaide l’arrêt « des débats communautaires stériles » et la mise en place d’« un groupe de travail avec les meilleurs constitutionnalistes et les meilleurs politologues du sud et du nord du pays pour développer un plan qui serait apte à faire (re)fonctionner nos institutions. »

En d’autres mots, il faudrait confisquer, pour son bien, le communautaire à une classe politique qui n’a plus la tête assez froide pour le gérer. Avec obligation pour celle-ci, en retour, de s’occuper de « nos réels problèmes, ceux qui concernent nos richesses et notre bien-être ». Car fondamentalement, Mary se (re)dit convaincu que diviser la Belgique réduirait la richesse de chacune des régions qui la composent.

Propos belgicains ? Certains lui en font d’autant plus volontiers le reproche qu’il préside Bplus, ce groupe de pression bicommunautaire, fondé en 1998, qui s’est fixé comme objectif de combattre le séparatisme, tout en faisant la promotion « d’une Belgique fédérale, efficace et solidaire ». L’homme s’en explique dans sa tribune, qui a les accents d’une mise en demeure, mais également d’un appel à la raison.

Carte blanche

Tony Mary

Président de Bplus (l’auteur s’exprime à titre personnel)

 

Bplus veut contribuer à une solution pour la crise institutionnelle d’aujourd’hui

Mon interview sur la situation de notre pays dans De Standaard des 5 et 6 septembre 2009 a créé une certaine émotion et m’a valu beaucoup de critiques, surtout en Flandre. En réfléchissant, elle se focalise peut-être trop sur les problèmes suivants :

– Un manque d’ambition et de vision.

– La crise de nos institutions et l’immobilisme qui en est la conséquence.

– Les dogmes et les clichés concernant « l’autre » qui régissent notre pensée.

– Le nationalisme d’une certaine partie de la Flandre qui a tendance à bloquer notre pays.

– La réaction épidermique d’une certaine partie de la Belgique francophone.

L’interview a probablement insuffisamment abordé les solutions possibles.

Bplus, l’organisation dont je suis président, veut justement apporter des solutions qui devraient nous permettre de sortir de l’impasse actuelle.

En ce qui me concerne, il faut être clair : j’aime mon pays. Tel qu’il est – avec ses qualités et ses défauts, un laboratoire de relations multiculturelles, multiethniques et multilinguistiques où différentes communautés et langues coexistent à la frontière de l’Europe germanique et latine. Ceci en tant que tel rend la Belgique unique et crée une situation exceptionnelle sur laquelle il faudrait capitaliser (ce que nous avons toujours fait) au lieu de la nier (ce que nous faisons aujourd’hui).

Je ne comprends pas qu’en 2009, à un moment où le monde se globalise tous les jours un peu plus et où le niveau européen prend tous les jours plus d’importance, on puisse vouloir diviser notre pays en trois parties.

Je suis convaincu qu’une division du pays nous appauvrira tous. Que nous perdrons la richesse de vivre ensemble et de construire ensemble un avenir.

Je trouve grave ce qui se passe aujourd’hui. Au lieu de chercher ce qui nous lie, de plus en plus de personnes, et surtout politiciens et médias, recherchent plutôt ce qui nous sépare. Les Flamands diabolisent les francophones. Les francophones diabolisent les Flamands. Allez comprendre.

Dans ce cadre, Bplus joue depuis dix ans un rôle actif dans la bataille contre le discours séparatiste. Bplus a 3.000 membres issus de toutes les couches de la société. Il y a à peu près autant de francophones que de Flamands et surtout il y a beaucoup de jeunes.

Bplus poursuit plusieurs objectifs :

– Se battre contre la réflexion en clichés et en symboles qui régit aujourd’hui le débat dans notre pays.

– Apporter, par ses études, des chiffres et des données qui doivent permettre d’avoir un débat basé sur les faits plutôt que sur les émotions.

– Etre une plateforme où peuvent se rencontrer des gens qui regardent notre situation communautaire et économique de façon raisonnable, basée sur le bon sens, en recherchant une solution réaliste.

– Peser sur le débat public et que son point de vue et le point de vue des antiséparatistes trouvent davantage qu’aujourd’hui leur place dans les médias – les informations sont, en ce qui nous concerne, trop unilatérales.

Je suis convaincu que nous pouvons nous passer des slogans et de l’excitation permanente qui régissent le débat. Les politiciens et les médias ont une responsabilité écrasante à ce sujet.

Aujourd’hui, on donne trop facilement l’impression que le débat entre les communautés est essentiel et qu’il va résoudre tous les problèmes. Rien n’est moins vrai. Le socioéconomique et nos problèmes démographiques méritent toute notre attention. Notre focalisation quasi exclusive sur le communautaire nous fait perdre un temps précieux. Evidemment, nous devons trouver une solution, mais focalisons nos priorités là où elles devraient l’être – sur les sujets qui touchent le plus nos compatriotes : la solution de la crise systémique au niveau des finances et de l’économie, le vieillissement et le financement de nos pensions, le chômage, la qualité de notre enseignement et l’accueil des jeunes, y compris tout le problème de l’intégration, notre compétitivité, pour ne citer que ceux-là.

Je ne veux pas dire que le communautaire n’est pas important ou qu’il ne mérite pas notre attention, mais je ne puis plus accepter que la population de notre pays soit prise en otage par les extrémistes des deux côtés de la frontière linguistique.

Au niveau de l’organisation de notre pays, Bplus

– supporte le fédéralisme, mais un fédéralisme efficace, ce qui signifie que pour nous, certaines compétences doivent être refédéralisées, d’autres doivent être régionalisées, et un fédéralisme équilibré ce qui veut dire que nous voulons autant d’attention pour les compétences régionales qu’à la cohésion de la fédération.

– supporte le principe de la subsidiarité. Les décisions sont prises là où le niveau d’efficacité est le plus grand, ce qui n’est pas nécessairement le niveau régional, comme trop de personnes veulent le croire, ou nous faire croire, aujourd’hui

– est pour une hiérarchie des normes

– veut finalement capitaliser sur les forces des différentes régions du pays et de Bruxelles, la capitale de la Flandre, de la Belgique et de l’Europe

– veut maintenir la solidarité entre les régions et les communautés.

Nous croyons que diviser le pays réduira notre richesse à tous. Nous sommes convaincus que l’exploitation des synergies possibles bénéficiera au contraire à tous. Que l’on soit clair : Bplus n’est pas une organisation de Belgicains, un coin dans lequel on veut trop souvent nous mettre. Nous supportons et faisons la promotion, je ne le répète jamais assez, d’une Belgique fédérale, efficace et solidaire.

Je crois que la problématique actuelle dépasse la politique et les politiciens, qui ne parviennent d’ailleurs apparemment plus à avoir un dialogue serein.

Je plaide pour établir un groupe de travail avec les meilleurs constitutionnalistes et les meilleurs politologues du sud et du nord du pays pour développer un plan qui serait apte à faire (re)fonctionner nos institutions. Sur base de cette note, comme il se doit dans une démocratie, le politique pourrait prendre ses décisions, mais sur base d’un texte qui aura été établi en dehors des émotions actuelles.

J’appelle à arrêter les débats communautaires stériles et à s’attaquer à nos réels problèmes, ceux qui concernent nos richesses et notre bien-être.

J’appelle à arrêter de nuire et de détruire lentement notre image à l’étranger.

Tous les gens de bonne volonté (heureusement toujours une majorité mais malheureusement silencieuse) sont les bienvenus pour collaborer à notre projet.

Bplus n’est pas un mouvement politique mais un groupe de pression qui veut un développement harmonieux de notre pays.

 

'We zijn een land van slechte wil geworden'

 

TONY MARY EMIGREERT NAAR FRANKRIJKTony Mary, de ex-baas van de VRT en voorzitter van B-Plus, kan het niet langer aanzien hoe Vlaanderen steeds verder afglijdt naar een in zichzelf gekeerde en egoïstische samenleving. Hij verhuist naar het Zuid-Franse Montpellier en wil er een boek schrijven over de Katharen.

De pissige reactie van Geert Bourgeois (N-VA), de viceminister-president van Vlaanderen, op Clouseaus nieuwe single 'Leve België' is koren op de molen van Tony Mary. 'En dan vraag jij mij waarom ik naar Montpellier vertrek', zegt Tony Mary. 'Om nog te zwijgen over de malversaties in het Vlaams Huis in New York - wat we zelf doen, doen we beter. In de Verenigde Staten moeten ze nu toch op de grond liggen van het lachen?! Nog een geluk dat het nog niet in de International Herald Tribune heeft gestaan.'

Mary kwam in 2003 aan het hoofd van de Vlaamse publieke omroep. Toen hij daar na een aanslepend conflict aan de deur werd gezet, werd hij voorzitter van B-Plus, een drukkingsgroep die ijvert voor een efficiënt, solidair en evenwichtig federalisme. Maar nu gooit hij de handdoek.

'Ik heb tijdens mijn professionele loopbaan België vijf keer verlaten. Ik heb de kans gekregen om in Londen en in Parijs te blijven wonen. En dat met een substantieel hoger loon dan ik hier kon verdienen. Maar ik ben daar nooit op ingegaan omdat ik wou terugkomen, omdat ik van België en Brussel ben blijven houden.'

'We zijn steeds het land van de consensus en het compromis geweest. Maar de jongste vijf jaar is dat weg. Van de redenen waarom ik altijd terugkom, blijft weinig of niets meer over. Ik ben mij de vraag beginnen stellen: wat houdt mij nog hier? Of erger: wat jaagt mij hier weg? En dat blijkt steeds meer te zijn. Als je een consequente mens bent, dan moet je ook consequente beslissingen nemen. Ik verkoop mijn huis in Elsene en ga in Montpellier wonen.'

Wat jaagt u hier weg?

'Langzamerhand zakt dit land verder weg. Ik moet niet ver zoeken naar een schrijnend voorbeeld: de Belgische justitie zit in een nooit geziene crisis. We zeggen al tien jaar dat er problemen zijn met de manier waarop de gerechtelijke macht georganiseerd en gecontroleerd wordt. We hebben intussen al vijf ministers van Justitie versleten. En waarom lossen wij onze problemen niet meer op? Omdat wij onze staat zo georganiseerd hebben dat problemen niet meer oplosbaar zijn.'

Dat zegt de N-VA van Geert Bourgeois ook. Daarom willen ze het land splitsen.

'Je moet ziende blind zijn om niet te merken dat dit land niet meer werkt. Maar om dan, zoals de Bourgeois van deze wereld, het land in stukken te snijden... dat is meer dan een brug te ver. Als Frans Crols op de IJzerwake mag vertellen dat Vlaanderen Brussel niet meer nodig heeft, dan moet je toch gieren van het lachen.

'Al meer dan dertig jaar zijn we onze staat aan het hervormen zonder enige visie. Ik wil helemaal niet terug naar het oude, unitaire België. Maar organiseer dan een federale staat met duidelijke bevoegdheden voor de gewesten, én met een duidelijke hiërarchie van bevoegdheden. Het gaat er niet om wie de baas wordt, maar iemand moet het laatste woord hebben. Ik heb veel respect voor premier Herman Van Rompuy, maar de eerste minister van dit land heeft geen enkele autoriteit meer.'

'Wij hebben trouwens geen federale staat gemaakt, maar twee deelstaten die niets met elkaar te maken hebben, behalve Brussel. En spijtig genoeg vertegenwoordigt Brussel 22 procent van het bruto nationaal product. En spijtig genoeg is Brussel de hoofdstad van Europa. Niemand wil dat oplossen. Vroeger waren wij het land van de goede wil, waarnaar beleidsmakers van heinde en ver kwamen kijken hoe we dat deden. Nu zijn we het land van de slechte wil geworden. Ik herken dat land niet meer, noch de mensen.'

'Op een moment dat de economie in elkaar stuikt, voeren de Bourgeois van deze wereld een hetze over de Vlaamse leeuwenvlag op de Belgische ambassades. We hebben nog nooit zo onder de kerktoren gezeten als vandaag. Het ergste is dat Vlaanderen ook langzamerhand een samenleving van egoïsten aan het worden is. Iedereen heeft het over zijn rechten, niemand over zijn verantwoordelijkheden.'

'Het algemeen belang raakt in België steeds meer ondergeschikt aan het individuele belang. Dat is uniek in een westerse democratie. Om het even welk individu kan om het even welk belangrijk project voor de samenleving stilleggen en blijven stilleggen. Door een klacht van een restauranthouder uit Antwerpen wordt de Lange Wapperbrug nu al vijf jaar tegengehouden.'

Als voorzitter van de pro-Belgische vereniging B-Plus heeft u ook nooit kunnen wegen op de politiek en de publieke opinie?

'Men heeft mij gevraagd om voorzitter te worden omdat ik een Vlaming en een Brusselaar ben, omdat ik veel relaties heb en het ook niet slecht kan zeggen. Ik ben bovendien een van de eersten geweest om te zeggen dat het roemruchte Warandemanifest, waarin meer dan honderd prominenten pleitten voor een scheiding tussen Wallonië en Vlaanderen, een intellectuele leugen was. Ik was toen nog patron van de VRT en Geert Bourgeois was mijn voogdijminister. Het werd mij niet in dank afgenomen.'

'Ik ben nu vijftien maanden voorzitter en ik kan alleen maar vaststellen dat de media onze boodschap doodzwijgen. Zelfs op de VRT komt er maar één idee aan bod: “Vlaanderen boven,. Van topjournalisten van de VRT kreeg ik te horen: “Maar Tony, je weet toch dat je niet goed ligt in dit huis en dat je ideeëngoed maar een kleine minderheid vertegenwoordigt., Ik heb Vlaanderen ooit prefascistisch genoemd. Wel, dat is prefascistisch, want dat is anderen doodzwijgen. En dat maakt mij mateloos kwaad. Niet dat ik geen gelijk krijg, maar dat ik de kans niet krijg om te spreken. Ik ben een geëngageerd mens, maar als ik nergens meer gehoor vind, dan ga ik ergens anders heen. En in Frankrijk, je ne suis pas concerné. Ik zal me in Montpellier niet meer elke dag ergeren als ik de krant vastpak. Want wat ik absoluut niet wil, is enige graad van verbittering krijgen.'

Speelt u de antipolitiek nu niet in de kaart?

'Ik ben de zoon van een ambtenaar en ik ben grootgebracht met het grootste respect voor het openbaar belang, de democratie en de rechtsstaat. In al mijn naïviteit heb ik altijd geloofd dat het gros van de politici oprecht bezig was met het dienen van het algemeen belang. Tot ik op mijn 52ste ceo werd van de VRT. Opeens zag ik daar een horde van politici, die hoofdzakelijk bezig waren met me, myself and I.'

'Dat een absolute schoft als Carl Decaluwé ondervoorzitter van het Vlaams Parlement kan zijn, zegt veel over dat Vlaams Parlement. Die mens heeft een spoor van vernieling achtergelaten onder het mom van “de parlementaire democratie, en “het belastinggeld, (imiteert West-Vlaamse tongval). En dan zwijg ik nog over Geert Bourgeois en schertsfiguren als Jean-Marie Dedecker en Jean-Marie Happart.'

'Maar ik wil niet alle politici over dezelfde kam scheren. Ik heb veel respect voor politici als Dirk Van Mechelen, Herman Van Rompuy en Laurette Onkelinx. En ik denk dat ook Steven Vanackere een goed minister zal worden.'

Reageert u zo fel omdat u het ontslag bij de VRT, nu drie jaar geleden, nog altijd niet verteerd hebt?

'Daarin vergist u zich. De dag na mijn ontslag heb ik die bladzijde definitief omgeslagen. Ik stel vast dat anderen dat niet hebben gedaan. Ze zijn mij en Aimé Van Hecke blijven achtervolgen met beschuldigingen, al wacht ik nog altijd op het moment dat die ook effectief hard gemaakt worden.'

'Ik ben 25 jaar ceo geweest. Het is de moeilijkste en eenzaamste job die bestaat, want als je daar geen 168 uur mee bezig bent, dan ben je geen ceo. Je gaat altijd slapen met problemen en je staat ermee op. Dat heb ik nu niet meer. En dat is een ongelooflijke luxe.'

Maar u heeft uw grote digitale revolutie niet kunnen ontketenen?

'Ik betreur ten zeerste dat de VRT niet langer de motor is van de digitale revolutie in Vlaanderen. Onder impuls van de toenmalige minister van Media en Innovatie Dirk Van Mechelen, stond Vlaanderen aan de top van de digitale media. Hij heeft de VRT gebruikt als een instrument van industriële politiek. Bedrijven als IBM en HP zijn toen op de kar gesprongen. Het IBBT, het Interdisciplinair instituut voor Breedband Technologie, is een kind van de VRT. Zonder het proefproject voor interactieve digitale televisie in Schoten was Telenet vandaag failliet. Wij waren het grote voorbeeld in Europa. Nu zijn we in het beste geval nog een middenmoter, met een duopolie van twee providers van digitale televisie, Telenet en Belgacom, die elkaar in de pers de duvel aandoen, maar voor de rest de markt onder elkaar verdelen.'

Toch scoort de VRT nu zelfs nog beter dan in uw tijd?

'Oké, wat de televisie betreft, doet de VRT het nog altijd goed. Maar dat heeft meer te maken met de zwakte van de concurrentie dan met de sterkte van de openbare omroep. Schrap eens de Woestijnvisprogramma's uit het zendschema en kijk wat er dan nog overblijft. Het langlopende contract met Woestijnvis is nog altijd een van de wapenfeiten waarop ik enorm fier ben. Alleen vrees ik dat het feest in 2011, als het exclusiviteitscontract afloopt, ook uit zal zijn. Want zoals de VRT nu met het productiehuis omgaat, zullen ze in de toekomst niet innig samenwerken.'

'Veel erger is dat we de kans gemist hebben om met behulp van digitale televisie de digitale kloof te dichten. Het plan van Van Mechelen was om elk huishouden in Vlaanderen uit te rusten met digitale televisie waarmee het ook toegang heeft tot het internet. Al jaren blijft de breedbandpenetratie in Vlaanderen hangen op een dikke 65 procent. En zoals altijd vallen de zwaksten uit onze samenleving uit de boot. Maar dat zijn wel de zwaarste tv-gebruikers, en met dat project zouden zij meteen ook een pc in huis halen.'

'Daarom ben ik nog altijd zo kwaad op Bourgeois dat hij dat project heeft stopgezet. Wellicht omdat hij niet slim genoeg was om het te begrijpen. Ik ben dan ook heel tevreden dat hij niet opnieuw minister van Media is geworden. Het is al erg genoeg dat hij minister van Toerisme is. Weet je trouwens wat de eerste brief was die ik als ceo van de VRT van Bourgeois ontving: “Ik zou willen dat de VRT niet meer spreekt over de Belgische maar over de Vlaamse kust., Het heeft de VRT 11.000 euro gekost om de KU Leuven te laten schrijven dat dit niet kon.'

Doet het pijn om Brussel te verlaten?

'Ik heb altijd gedroomd van een echt Brussels herenhuis. Ik heb daar twintig jaar naar gezocht en het dan eindelijk in Elsene gevonden, op 200 meter van het Flageyplein. Je hebt hier in de buurt de vijvers van Elsene, maar ook het gerestaureerde park van de Abdij Ter Kameren, aangelegd door André Le Notre, de architect die ook tekende voor het park van Versailles. Ik heb dat park bijna tot mijn exclusieve beschikking, want ik kom er nooit iemand tegen. Tot 2002 was Elsene eigenlijk een leuk maar ingeslapen dorp. Maar sinds het gerenoveerde Flagey opengegaan is, is het een hippe en superactieve buurt geworden. Ik heb hier heel graag gewoond, maar door mijn drukke en deels internationale loopbaan heb ik geen echte roots. Ik denk wat we dertien keer verhuisd zijn. Ik heb nooit de tijd gehad om mij echt te hechten. Ik pak mijn tableaus van de muur en ik ben weg. En dat zal nu niet anders zijn.'

Waarom is de keuze op Montpellier gevallen?

'Ik heb een huis gekocht in de mooie historische binnenstad. Ik ken Montpellier tamelijk goed van in de tijd dat ik bij IBM werkte. De grootste Europese IBM-fabriek stond toen in Montpellier.'

Waarmee gaat u in la douce France uw dagen vullen?

'Ik ben van plan om een boek te schrijven over het Zuid-Westen van Frankrijk en de geschiedenis van de Katharen. Geen gortdroog historisch boek, maar een leuke gids. Langs de kleine routes communals tussen Albi en Carcassonne kom je overal geschiedenis en cultuur tegen. Bovendien hebben ze daar ook een zeer goede gastronomie. Allemaal zaken die mij enorm interesseren. En daarover heb ik tot nu toe weinig goede boeken gevonden. En bovenal wil ik mijn vrouw, Greet, een beetje vertroetelen. Zij heeft mij de jongste twintig jaar maar weinig gezien en heeft zelfs mijn kinderen uit mijn vorig huwelijk opgevoed. Ik heb een en ander goed te maken.'

23:59 Écrit par Ensemble pour une Belgique pleine d'avenir - Samen voor een Belgi dans Général | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.